„Symbolizacja bez odczuwania jest pusta – odczuwanie bez symbolizacji jest ślepe” (Gendlin)
Zgodnie z psychoterapią ciała do tego obszaru należą nieprzetworzone urazy, doświadczenia lub emocje odczuwane w najwcześniejszym dzieciństwie. Są one związane z ciałem lub w nim utrwalone. W takiej sytuacji sama rozmowa nie wystarcza. Trzeba znaleźć formę, aby ponownie przeżyć te nierozwiązane konflikty w ciele, a następnie dostrzec, że wcześniej zagrażały dziecku lub je przytłaczały. W idealnym przypadku psychoterapia ciała pomaga zrozumieć, że odczuwane dziś braki nie stanowią już zagrożenia w życiu dorosłego człowieka.
Metodycznie psychoterapia ciała prowadzi pacjenta do tego, by wczesne emocje — takie jak złość, nienawiść, smutek, bezradność czy poniżenie w rodzinie — ponownie wróciły do wyrazu cielesnego. Wilhelm Reich uważany jest za twórcę psychoterapii ciała. W jego ujęciu relacja w pracy z ciałem ma wymiar energetyczny. Oddech traktowany jest jako siła witalizująca. Ćwiczenia ciała obejmują więc często pogłębiony oddech oraz wyraz za pomocą głosu i ruchu. Wielu pacjentów doświadcza tu silnych blokad. W ten sposób można pracować nad realnymi trudnościami życia dorosłego.
W psychoterapii ciała stosuje się wiele ćwiczeń, lecz nigdy nie ma jednego ustalonego, standaryzowanego schematu. Ciało odzwierciedla aktualny stan oraz całą historię życia. Ciało przechowuje doświadczenia — stają się one ucieleśnione. Praca wynika z sytuacji i kontekstu, który pacjent wnosi. (Źródło: bioenergetischeanalyse.de)
W naszej praktyce psychoterapię ciała prowadzi pan Biallowons.